Van vraag naar resultaat: slimmer omgaan met brugopeningen

Aaron over zijn afstudeeronderzoek bij Rijkswaterstaat: Kunnen we de oplostijd van files rondom beweegbare bruggen verkorten zonder nieuwe infrastructuur aan te leggen? Met die vraag begon ik mijn afstudeeronderzoek bij Rijkswaterstaat. Vanaf het eerste moment zag ik dat alle betrokken partijen hetzelfde doel voor ogen hadden: een goede doorstroming voor zowel het weg- als het scheepvaartverkeer. Tegelijkertijd merkte ik dat de inzichten over hoe dat doel bereikt kon worden uiteenliepen. Nieuwe bedieningsstrategieën, zoals een dynamisch Point of No Return, riepen daarom begrijpelijkerwijs vragen op.

Om de huidige situatie goed in kaart te brengen, begon ik met het verzamelen en analyseren van data van alle betrokken partijen. De gezamenlijke werksessies die daarop volgden, bleken misschien nog wel waardevoller. Tijdens deze bijeenkomsten brachten Rijkswaterstaat, Havenbedrijf Rotterdam, ProRail en het Loodswezen hun kennis en praktijkervaring samen. Vanuit de verschillende organisaties werden kritische vragen gesteld over de huidige situatie en mogelijke oplossingsrichtingen. Doordat ik vooraf al veel analyses had uitgevoerd, konden we veel van deze vragen direct onderbouwen met data. Iedere bijeenkomst hielp om het onderzoek verder aan te scherpen.

Op basis van alle beschikbare kennis en data ontwikkelde ik een digitale twin van de Botlekbrug en Spijkenisserbrug. Met behulp van simulaties konden verschillende bedieningsstrategieën veilig worden getest, zonder gevolgen voor de dagelijkse operatie. Hierdoor werd zichtbaar welke invloed operationele beslisregels hebben op de doorstroming van het wegverkeer en ontstond een onderbouwde basis om verschillende strategieën objectief met elkaar te vergelijken.

Wat mij gedurende het project het meest opviel, was hoe de samenwerking zich ontwikkelde. Er was niet één moment waarop iedereen overtuigd was. Tijdens iedere bijeenkomst werden vragen beantwoord, aannames getoetst en zorgen weggenomen. Naarmate het simulatiemodel verder werd ontwikkeld en de eerste resultaten zichtbaar werden, groeide ook het vertrouwen in de aanpak. De gesprekken verschoven geleidelijk van de vraag óf operationele optimalisatie mogelijk was naar de vraag hoe de verschillende inzichten gezamenlijk verder konden worden uitgewerkt en toegepast. Juist die ontwikkeling naar een gezamenlijke focus op doorstroming en samenwerking maakte dit project voor mij bijzonder.

Voor mij persoonlijk was het een waardevolle ervaring om tijdens mijn afstudeerstage onderdeel te zijn van deze samenwerking tussen wetenschap en praktijk. Dat de ontwikkelde modelaanpak en de onderzoeksresultaten inmiddels zijn geaccepteerd voor presentatie tijdens de Winter Simulation Conference 2026 zie ik als een mooie erkenning van het onderzoek.

Het mooiste zou ik het vinden als de inzichten uit dit onderzoek de komende jaren daadwerkelijk worden toegepast en bijdragen aan een betere doorstroming rondom de Botlekbrug en Spijkenisserbrug. Dan levert het onderzoek niet alleen een wetenschappelijke bijdrage, maar ook maatschappelijke impact.